Home

Hier velde ’t Duitse zwaard
13 april AD 1945
12 Nederlanders

Verzetsgroepen uit Heerde en omstreken hebben zich hier twee nachten verborgen gehouden in het huis, de schuur en de boomgaard. Hun opdracht was om de naburige Klementbrug onbeschadigd over te dragen aan de oprukkende Canadezen.

Na lang tevergeefs wachten – de Canadezen hebben uiteindelijk een zuidelijker route gevolgd – werd het verzet in de vroege vrijdagochtend door Duitse militairen ontdekt en onder vuur genomen.

De muur waarin de kogel-inslagen nog zichtbaar zijn, is gespaard gebleven en vormt een wezenlijk onderdeel van het monument. Ongeveer in het midden van de ruimte tussen de muur en de openbare weg is een groot eikenhouten kruis geplaatst op het punt waar smalle klinkerpaadjes straalsgewijs bij elkaar komen, als spaken van een rad. Hiermee wordt aangegeven dat op 13 april 1945 mensen van allerlei richtingen en met verschillende opvattingen door de dood werden vernietigd.
De kruisvorm van het zwaard wijst op het kruis van Jezus Christus, waarin onze troost gelegen moet zijn.
Iedere 13 april, om 07.00 uur is hier een sobere herdenking van hen die op een of andere wijze zich betrokken voelen bij dit monument. 

 Hier Velde ’t Duitse Zwaard

Ik weet een weiland langs een stil kanaal
waar ochtendmist rondhangt
er is het dom-banaal
gescharrel van wat schapen
niets verteld
van wat gebeurde op dit tamme veld.
Alleen de schuur- geblakerd en  verbrand-
als duizenden in het ver­woeste Nederland
staat daar als teken.
Volk, het is voorbij, maar twaalf stierven en daarbij was hij.

Dit werd geschreven in juni 1945. En bijna twee jaar lang scheen dat genoeg. Er was alleen nog een muur met gaten van de kogels erin -deel van een puinhoop-. Niet meer voldoende
om te melden en voor het nageslacht vast te houden, dat de Duitsers hier 12 mensen vermoordden. Zeven verzetsmannen en vijf burgers uit de buurt. Er moest meer komen.
Samen met de buurt bouwden wij ons herdenkingsteken.
13 april 1947 in de vroegte, twee jaar na de stervensvermogen, werd het ingewijd, samen met de mensen uit de buurt, die zo zeer geleden hadden. Met alle oude vrienden van vroeger. Met wat bloemen en een eenvoudige toespraak.

Nu staat daar, voor ons en ons nageslacht, ons gedenkteken. Geen deftige commissies hebben erover vergaderd, geen hoge hoeden zijn er voor uit de kast gehaald. Onze handen bouwden het en onze ogen zien het met liefde en voldoening.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.